top of page

Als we het niet snappen, raken we in de war

โ€œ๐˜‹๐˜ฆ ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ฏ๐˜ด๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ฐ๐˜ท๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ข๐˜ญ๐˜ญ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ช๐˜ฏ ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ธ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ฅ ๐˜ป๐˜ฐ๐˜ฏ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ณ ๐˜Ž๐˜ฐ๐˜ป๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ต. ๐˜๐˜ฏ ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ฏ๐˜ด๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฅ๐˜ช๐˜ฆ ๐˜ป๐˜ฆ ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฉ๐˜ถ๐˜ฏ ๐˜ฐ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฌ๐˜ถ๐˜ฏ๐˜ฏ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ป๐˜ช๐˜ฆ๐˜ฏ. ๐˜”๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฉ๐˜ถ๐˜ฏ ๐˜ท๐˜ช๐˜ฏ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ด ๐˜ฌ๐˜ถ๐˜ฏ๐˜ฏ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ข๐˜ข๐˜ฏ๐˜ณ๐˜ข๐˜ฌ๐˜ฆ๐˜ฏ. ๐˜ˆ๐˜ฏ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ด ๐˜ด๐˜ฏ๐˜ข๐˜ฑ๐˜ฑ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ป๐˜ฆ ๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ณ. ๐˜Œ๐˜ฏ ๐˜ข๐˜ญ๐˜ด ๐˜ฎ๐˜ฆ๐˜ฏ๐˜ด๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ต๐˜ด ๐˜ฏ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ด๐˜ฏ๐˜ข๐˜ฑ๐˜ฑ๐˜ฆ๐˜ฏ, ๐˜ฅ๐˜ข๐˜ฏ ๐˜ณ๐˜ข๐˜ฌ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ป๐˜ฆ ๐˜ช๐˜ฏ ๐˜ฅ๐˜ฆ ๐˜ธ๐˜ข๐˜ณ.โ€™ ... โ€˜๐˜”๐˜ฆ๐˜ฏ๐˜ด๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ฃ๐˜ฃ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฆ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ฌ๐˜ฆ๐˜ญ ๐˜ข๐˜ข๐˜ฏ ๐˜ช๐˜ฏ ๐˜ฅ๐˜ฆ ๐˜ธ๐˜ข๐˜ณ ๐˜ป๐˜ช๐˜ซ๐˜ฏ. ๐˜‹๐˜ข๐˜ฏ ๐˜ช๐˜ด ๐˜ฉ๐˜ฆ๐˜ต ๐˜ฎ๐˜ข๐˜ฌ๐˜ฌ๐˜ฆ๐˜ญ๐˜ช๐˜ซ๐˜ฌ๐˜ฆ๐˜ณ ๐˜ฐ๐˜ฎ ๐˜ต๐˜ฆ ๐˜ณ๐˜ฐ๐˜ฆ๐˜ฑ๐˜ฆ๐˜ฏ ๐˜ฅ๐˜ข๐˜ต ๐˜ช๐˜ฆ๐˜ฎ๐˜ข๐˜ฏ๐˜ฅ ๐˜ข๐˜ฏ๐˜ฅ๐˜ฆ๐˜ณ๐˜ด ๐˜จ๐˜ฆ๐˜ฌ ๐˜ช๐˜ด.โ€

[uit het boek 'Gozert' van Pieter Koolwijk, met rijke illustraties van Linde Faas]



Dit is wat ik zoveel tegenkom. De dieptekinderen, zoals ik hen noem, waar ik mee mag samenwerken. Kinderen die, de platte wereld die volwassenen vaak denken te zien, op een totaal andere manier waarnemen. Die kleuren en geuren kennen, die wij als volwassenen niet kennen of zijn vergeten. Kinderen die met het gemak van een vingerknip (of nog sneller) van de ene naar de andere planeet hoppen.


...School klaagt dat het kind niet geconcentreerd is en denkt aan AD(H)D.

...Vader vindt dat het kind niet aangesloten is en schermt met autisme.

...Moeder maakt zich vreselijke zorgen, want 'dit is toch niet normaal?' en wil het vooral uitgezocht hebben.


En het kind zelf?

Die weet zeker, een diep innerlijk weten, dat wat hij voelt en weet waar is, maar dat het eigenlijk niet waar kan zijn. Want niemand anders heeft dit en praat erover. En als hij er wel over vertelt wordt er hartelijk gelachen en gezegd dat hij zo'n rijke fantasie heeft. Als hij niet alleen in slaap durft te vallen, wordt er gezegd dat hij nu echt oud genoeg is om te weten dat er geen monsters op zijn kamer zijn.


Met als gevolg dat het kind zijn innerlijke weten niet meer durft te volgen. Want dat klopt niet. Hij gaat beter opletten. Stilzitten. Mee doen.


Deze kinderen komen letterlijk in de knoop. Hebben hun kern aan de kant gezet, met alle fysieke en mentale gevolgen van dien. Durven niet meer te vertrouwen op zichzelf en wat zij weten, horen en zien. En eigenlijk ook niet op de wereld om hen heen. En daarbij gaat al hun energie verloren aan doen zoals ze denken dat het van hen verwacht wordt. Wat zoveel van hen vraagt dat ze langzaamaan lijken te vervagen...


Is dit multidimensionaliteit? Is het paranormaal? Is het kind gek of raar? Moet het een naam krijgen? Of is het aan ons volwassenen de taak om in elk contact met een kind open en nieuwsgierig te zijn? Keer op keer. Aandurven dat wat jij denkt dat waar is, misschien wel een heel andere kleur kent. Moed hebben om je vertrouwde beeld, en al je aannames en invullingen daarbij, los te laten.


Wanneer dit bijdraagt aan het welzijn van een hele generatie opgroeiende kinderen, is dit niet zo'n opgave toch?

2 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven
bottom of page